امّا به يكباره از قيل و قال فلسفه خود را رهانيد و روى به دانشكدهء حقوق نهاد و پس از اتمام تحصيل در رشتهء قضايى و دريافت درجهء ليسانس ، به استخدام وزارت دادگسترى درآمد و تا سال 1366 در سمت‌هاى مختلف قضايى انجام‌وظيفه كرد و سرانجام بازنشسته گرديد و هم‌اكنون به كار وكالت دادگسترى اشتغال دارد . سروش گيلانى مىگويد : « از سال سوم دبيرستان با نام مستعار « ع . م » براى مجلّات مطلب مىفرستادم و پس از راه يافتن به مجامع ادبى تخلّص سروش را براى شعر خود برگزيدم و تا سال 1348 اغلب با مجلّات فردوسى و خوشه و اتّحاد ملل همكارى داشتم و آثارم در اين مجلّه‌ها و نشريّهء باغ صائب چاپ مىشد . » سروش درعين‌حال كه از توانايى كافى در سرودن شعر بهره‌مند است ، هيچ‌گونه ادعايى ندارد و مىگويد : « آخر در ميان اين همه سرفرازان شعر و ادب از خود چه بگويم ؛ امّا عقيده دارم كه شعر را اگر مأخوذ از شعور بدانيم ، بايد در خدمت مردم و راهنمايى و ارشاد جامعه باشد . از اين روى كمتر براى دل خود شعر مىگويم . » سروش گيلانى تاكنون چند مجموعهء شعر از خود به جاى گذاشته و نخستين مجموعه به نام « نى لبك » شامل 60 ترانه ، كه در سال آخر دبيرستان توفيق نشر آن را يافت و آثار ديگرش به نام‌هاى : « گل درد » ، « كومه » ، « اتكل متكل » و « چهار فيلسوف شرق » را بايد نام برد و در حال حاضر نيز گزيده‌اى از اشعار سال‌هاى 48 تا 57 خود را با نام « تلخابه » و نيز 110 رباعى در منقبت مولاى متّقيان علىّ عليه السّلام بنام « پرنيان » چاپ و منتشر كرده است و نيز مجموعه‌اى از اشعار خود را بنام « داغ باد » طبع و نشر نموده و همچنين تذكره‌اى به نام « حقوقدانان شاعر » فراهم كرده كه هنوز آمادهء طبع نشده است .